INSTITUTO
TECNOLÓGICO DE CIUDAD ALTAMIRANO GRO
Nombre
del Alumna
LUZ EUGENIA RUIZ NAJERA
Número
de Control
08930132
Carrera
Lic
biología
Ciudad
Altamirano, Gro.México. 7
de mayo del 2012
Splicing,
es un proceso de edición post-transcripciones que se produce
tras la obtención del ARN mensajero primario. El ARN mensajero primario es la
transcripción `literal` de ADN a ARN. En los genes de eucariotas no todo el ADN
que se transcribe en el mensajero primario va a ser traducido. En los
eucariotas existen regiones de ADN que no codifican aminoácidos conocidas como
intrones que están flanqueadas por señales de inicio y de parada de la
transcripción. Los fragmentos que sí van a codificar la secuencia de
aminoácidos de la futura proteína son los exones. Distintas combinaciones de exones
darán lugar a distintas isu formas de la proteína madura. La generación de las formas
se lleva a cabo mediante el splicing alternativo. El splicing alternativo
permite que en un mismo gen pueda estar codificada la información necesaria
para sintetizar distintas proteínas ya que mediante este proceso a partir de un
mismo mensajero primario pueden obtenerse varias secuencias de ARN mensajero
maduro dependiendo de cuáles sean los exones que se combinen. El mecanismo de
splicing alternativo es una de las maneras de originar distintas formas
funcionales de una misma proteína en diferentes tejidos o compartimentos
celulares.
Tipo Splicing
Splicing de ARN: Es un proceso co-transcripcional de corte y
empalme de ARN. Este proceso es muy común en eucariotas, pudiéndose dar en
cualquier tipo de ARN aunque es más común en el ARNm. También se ha descrito en
el ARNr y ARNm de procariotas y bacteriófagos.
Splicing de proteínas: Es un proceso post-tradicional de
corte y empalme de una proteína precursora. Este proceso conlleva la
eliminación de una secuencia de aminoácidos de la cadena poli peptídica para
originar una proteína madura.
Splicing de ADN: Proceso que consiste en la unión covalente
de dos fragmentos de ADN bicentenario, catalizado por una ligas de ADN..
Splicing alternativo
El splicing alternativo (alternativa splicing en inglés) o
empalme alternativo permite obtener a partir de un transcrito primario de mRNA
o pre-ARNm distintas moléculas de mRNA maduras. Este proceso ocurre
principalmente en eucariotas, aunque también puede observarse en virus.
Formas en que
se da el ayuste
Modelo de formación dan espliceosoma activo implica una ensamblase
ordenada e por fases das snRNPs individuais sobre o pre-ARNm. O primero
recoñecemento do pre-ARNm faino a snRNPs U1, que se une a sitio de splicing do
extremo 5' do pre-ARNm junto con otros factores non asociados a snRNPs, para
formar o complexo de compromiso (comitente) ou complexo temperán E nos
mamíferos Este complexo é un complexo independiente do ATP que encamina ao
pre-ARNm a splicing.[4] A snRNPs U2 é agora recrutada na región de ramificación
por medio de interacciones con componente U2AF do complexo E (ou factor
auxiliar da snRNPs U2) e posiblemente coa snRNPs U1. Por medio dunha reacción dependiente
do ATP, a snRNPs U2 asociase moi estreitamente coa secuencia do punto de
ramificación para formar o complexo A. Entón un dúplex formado entre a snRNPs
U2 e a región de ramificación do pre-ARNm fai sobresaír a adenosina do punto de
ramificación, marcándola como o nucleótido para a primera transesterificación
que vai ter lugar.
A presenza dan residuo de pseudouridina na snRNA U2, case en
fronte do punto de ramificación, origina una conformación alterada do dúplex
ARN-ARN durante a unión da snRNPs U2. Específicamente, a estructura alterada do
dúplex inducida pola pseudouridina sitúa o grupo 2' OH da adenosina que sobresale
nunca posición favorable para o primeiro paso do splicing.[6] Recrútase agora o
grupo de tres snRNPs U4/U5/U6 para ensamblarse no spliceosoma en formación,
orixinando o complexo B, e después de sufrir varias reordenación, o complexo C
(é dicir, o espliceosoma) actívase para a catalice.[7][8] Non está claro como
se recrutra o trío de snRNP no complexo A, pero este proceso pode estar mediado
por interaccións proteína-proteína e/o u interaccións entre bases dos snRNA U2
e U6.
A snRNP U5 interacciona con secuencias dos sitios de
splicing 5' e 3' por medio do bucle invariante do snRNA U5[9] e os componentes
proteicos U5 interaccionan con sitio de splicing 3'.[10]
Durante o recrutamento do trío de snRNP, tienen lugar varias
reordenacións ARN-ARN, que preceden año primeiro paso catalítico, e ocorren maíz
reordenacións no espliceosoma activo cataliticamente. Varias das interaccións
ARN-ARN son mutuamente excluíntes; porén, non se sabe que desencadea estas
interaccións, nin a orde destas reordenacións. A primeira reordenación é
probablemente o desprazamento da snRNP U1 do sitio de splicing 5' e a formación
da interacción de snRNA U6. Sábese que a snRNP U1 está su feblemente asociada
espliceosomas completos,[11] e a snRNP U1 é inhibitoria para a formación da
interacción de U6 con sitio de splicing 5' como se viu en experimentos con
modelo de substrato oligonucleotídico que continúa un curto exón 5' e a
secuencia do sitio de splicing 5'.[12] A unión da snRNP U2 á secuencia do punto
de ramificación é un ejemplo de interacción ARN-ARN que despraza una
interacción proteína-ARN. No momento do recrutamento da snRNP U2, a proteína de
unión á ramificación SF1 no complexo E é desprazada, xa que o sitio de unión do
snRNA U2 e SF1 son sucesos mutuamente excluíntes.
No snRNA U2 hay otras reordenacións mutuamente excluíntes
que se producen entre conformación alternativas. Por ejemplo, na forma activa,
o bucle IIa está favorecido; na forma inactiva predomina unha interacción
mutuamente excluíntes entre o bucle e a secuencia que está en dirección 3'.[8]
Non está claro como U4 é desprazada do snRNA U6, aínda que o ARN estivo
implicado na ensamblaxe do espliceosoma, e podería funcionar desenrollando
U4/U6 e promovendo a formación dunha interacción entre as snRNA U2/U6. As
interaccións dos bucles I e II de U4/U6 disóciense, e a región do bucle II
libre de U6 dóbrase sobre si misma para formar un bucle intermolecular e non se
requiere a U4 para ulteriores ensambles do espliceosoma. A región do bucle I libre
de U6 únese por emparellamento de bases co snRNA U2 formando a hélice I de
U2/U6. Non obstante, a estructura en hélice I é mutuamente excluíntes coa
metade 3' dunha región en bucle 5' interna do snRNA U2.



No hay comentarios:
Publicar un comentario